Czasami jednak na mojej drodze twórczej potykam się o niepokój.

Lubię pisać w pociągach. Jednostajny szum pomaga mi się skupić. Kawa z dworcowej kawiarni przyjemnie rozgrzewa. Podróży rzeczywistej, towarzyszy ta literacka.

Przed każdym spotkaniem autorskim towarzyszy mi obawa – czy ktoś się pojawi? Ta obawa była kiedyś tak silna, że przed pierwszymi spotkaniami wokół książki „Frania Tańśka i tajemnica zaginionego obrazu" opłacałam na facebooku promowanie tych wydarzeń.

Jest w Brukseli jedno miejsce związane z książkami, które jest chyba najlepiej strzeżoną tajemnicą lokalnych moli książkowych. I ja nie zamierzam tego sekretu zdradzać, wybaczcie. Ale jest też mnóstwo świetnych miejsc, które tajemnicą nie są, więc chyba nic się nie stanie, jeżeli podzielę się z Wami kilkoma adresami, pod które regularnie wracam i jako pisarka i jako czytelniczka.

Zazdroszczę pisarzom, którzy umieją zawczasu rozpisać sobie całą historię, którą chcą opowiedzieć. Myślę, że to bardzo pomaga w pisaniu. Ja nie umiem tak wymyślać opowieści.

Powoli wracam do regularnego pisania po prawie dwumiesięcznej przerwie. Początek roku sprzyja powrotowi do życiowej rutyny, a więc i regularnego pisania. Bardzo lubię styczeń za tę energię początku. I korzystam z niej by robić nowe plany i wracać do tych starych, niezrealizowanych. Piszę wieczorami, po pracy i w weekendy. Najczęściej przy biurku na trzech nogach. Nie, nie jest wybrakowane, to taki model zaprojektowany w latach siedemdziesiątych, wyszperany w sklepie ze staroc