Wszystkie posty

Moja letnia pisarska rutyna bardzo różni się od tej zimowej. Wieczorami i w weekendy przenoszę się z laptopem w plener, do mojego ogrodu. Nie powiem, żeby pisanie, siedząc na małym metalowym krzesełku przy maciupkim metalowym stoliku, było najwygodniejsze. Mój kręgosłup pewnie mi za to kiedyś wystawi rachunek.

Czasami jednak na mojej drodze twórczej potykam się o niepokój.

Piszę książki osadzone w realiach dwudziestolecia międzywojennego, więc słuchanie współczesnej ulicy niestety na nic się nie zda. „Słucham” więc Wiecha, Dołęgi-Mostowicza, Błażejowskiego, Dąbrowskiej, Gojawiczyńskiej, Nałkowskiej, Makuszyńskiego (zwłaszcza jego tekstów publikowanych w prasie 😉) i innych pisarzy, którzy tworzyli w okresie dwudziestolecia.

Nie zawsze wszystko układa się po naszej myśli. Tak było w tym roku z festiwalem BANAD. Ale zamiast marudzić, zrobiłam sobie pisarskie ćwiczenie. Bardzo udane.